Aan de engel die ik in Schipluiden heb ontmoet en die een deel van mijn hart bewaard,
Momenteel voel ik me voor het eerst in mijn leven daadwerkelijk vrij maar die vrijheid heeft me juist doen denken aan mijn gebondenheid. 23 jaar geleden ontmoette ik een vrouw in Schipluiden die tot op de dag van vandaag in mijn hart zit en waar ik onlangs nog veel verdriet over heb gehad. Ik denk dat ik moet onderkennen dat er zoiets is als de ware, een eenheid waar veel andere relaties aan vooraf kunnen gaan of in mijn geval op kunnen volgen. Wat we hadden was heel bijzonder, maar ik was er nog lang niet klaar voor. Langs andere relaties en zelfs een kortstondig huwelijk ben ik nu tot rust gekomen en heb ik de grond in mijzelf gevonden. En juist nu ik de grond in mijzelf heb gevonden en mijn geluk niet meer afhankelijk is van anderen ben ik gaan nadenken over wie ben ik nou eigenlijk en is er zoiets als de ware en zo ja wie is dat dan? Ik moet zeggen best verwarrend. ik heb intens en oprecht liefgehad maar als ik eerlijk ben was zij uit Schipluiden diegene die ik sinds jaar en dag het meest intens heb liefgehad, de breuk onverwacht en pijnlijk (en mijn schuld) en de nasleep duurt tot op de dag van vandaag. In andere relaties is er zelfs ruzie over geweest, mijn hart dwaalde soms af. Ik heb haar meer dan 20 jaar niet gezien, ik weet in het nu helemaal niks meer over haar en toch denk ik dat zij voor mij de ware is en pas als ik haar weer heb ontmoet en we hebben kunnen praten over verloren liefde denk ik niet dat ik geen andere relatie aan wil gaan. Ik wil weten hoe het haar is vergaan, hoe het met haar gaat, hoe ze zich heeft ontwikkeld. Ik weet alleen niet hoe, ik weet in het nu niks over haar dus hoop ik dat ze dit leest en we elkaar weer kunnen ontmoeten, een ontmoeting met een open einde. Zij heeft mij de weg van het christendom laten zien en al zou het nog meer dan 20 jaar duren voor ik het zou begrijpen, zij was wel de eerste oorzaak van mijn zoektocht langs velen en veel. Ik mis haar.
Amore fati
Ivar Alink